Przejdź do spisu treści

Kazimierz Bachmiński

Wspomnienia z archangielskiej tajgi, Kazachstanu i Iranu

Ciężkie przeżycia związane z deportacją do archangielskiej tajgi i tułaczką przez kraje Bliskiego Wschodu, mimo upływu 80 lat, pozostawiły niezatarty ślad w mojej pamięci.

Zacznij czytać Czytaj w wersji PDF Pobierz PDF

Wydanie drugie, Wrocław 2021. Ok. 2 godz. 22 min czytania.

Okładka książki: las tajgi i meczet w Isfahanie

Spis treści

Rozdziały układają się w trasę, którą rodzina Bachmińskich przebyła w latach 1940–1947: z Wołkowyska przez tajgę nad Morzem Białym, stepy Kazachstanu i Iran aż do Afryki.

  1. WstępO źródłach i powstaniu wspomnieńok. 1 min
  2. Rozdział IMoja rodzina i moje miastoWołkowysk, 1928–1940ok. 18 min
  3. Rozdział IIDeportacjaSzomboziero i Katiszcze, obwód archangielski, 1940–1941ok. 65 min
  4. Rozdział IIIAmnestiaKatiszcze, sierpień–październik 1941ok. 8 min
  5. Rozdział IVPodróż do KazachstanuOd Głazanichy do kołchozu pod Dżambułem, 1941ok. 11 min
  6. Rozdział VPobyt w DżambuleDżambuł (Taraz), 1942ok. 20 min
  7. Rozdział VIW IraniePahlavi, Teheran, Isfahan, Afryka, 1942–1947ok. 15 min
  8. EpilogWołkowysk, 1999 i 2016ok. 4 min
Mapa trasy z wydania książki: z Wołkowyska przez obwód archangielski, Ural, Kazachstan i Uzbekistan do Iranu.
Mapa trasy z wydania książki: z Wołkowyska przez obwód archangielski, Ural, Kazachstan i Uzbekistan do Iranu. s. 5 w PDF

O autorze

Kazimierz Bachmiński urodził się w 1928 roku w Klonowie w powiecie kieleckim, w rodzinie leśnika. Od 1936 roku mieszkał z rodzicami i rodzeństwem w Wołkowysku. 10 lutego 1940 roku, jako jedenastoletni chłopiec, został wraz z całą rodziną wywieziony przez władze sowieckie do specposiołka Szomboziero w obwodzie archangielskim.

Po amnestii w 1941 roku rodzina trafiła do Kazachstanu, gdzie zmarł jego ojciec, Stanisław Bachmiński. W sierpniu 1942 roku, wraz z ewakuacją armii gen. Andersa, dotarł do Iranu, a stamtąd do Afryki. Maturę zdał w 1947 roku w Lusace, w Północnej Rodezji. Do Polski wrócił 25 lipca 1947 roku.

Pierwszą wersję wspomnień spisał w 2015 roku. Niniejsze drugie wydanie, rozszerzone i poprawione, powstało w latach 2019–2021.

Poświęcam pamięci mojego Ojca, który nie przeżył zesłania oraz dedykuję Synowi i Wnukom, by zachowali w pamięci tę smutną opowieść rodzinną.

Składam szczególne podziękowanie mojemu wnukowi Łukaszowi za duże zaangażowanie w prace związane z komponowaniem układu tekstu, doborem zdjęć i map oraz przygotowaniem Wspomnień do druku.